Veel mensen dragen littekens die ze niet als zodanig herkennen. Geen eenmalige schokkende gebeurtenis, maar jarenlange blootstelling aan verwaarlozing, emotionele onveiligheid, of onzichtbaar gemaakt worden. Dit heet Type 2 Trauma — en het is wijdverbreid.

​

De copingsmechanismen die daaruit voortkomen — perfectionisme, vermijding, pleasen, controle — worden zelden als trauma-gevolgen gezien. Eerder als karakterfouten. Dat veroorzaakt schaamte bovenop de oorspronkelijke wond.

 

Het project Trauma Fenotypen biedt een classificatie die deze patronen zichtbaar en bespreekbaar maakt. Zonder oordeel. Het doel: mensen helpen begrijpen waarom ze doen wat ze doen, en dat het geen zwakte is.

 

Dit project zoekt hulp op alle fronten: inhoudelijke validatie, technische ontwikkeling, uitrol en bereik. Doe mee.